மாலைப் பொழுதிலொரு மேடை மிசையே வானைlயும் கடலையும் நோக்கியிருந்தேன்
மூலைக் கடலினை அவ்வான வளையம் முத்தமிட்டே தழுவி முகிழ்த்தல் கண்டேன்
நீல நெருக்கிடையில் நெஞ்சு செலுத்தி நேரங் கழிவதிலும் நினைப்பின்றியே
சாலப் பலபல நற் பகற்கனவில் தன்னை மறந்த லயந்தன்னில் இருந்தேன்.

ஆங்கப் போழுதிநிலென் பின்புறத்திலே ஆள் வந்து நின்றெனது கண் மறைக்கவே
பாங்கினிற் கையிரண்டும் தீண்டியறிந்தேன் பட்டுடை வீசு கமழ் தன்னிலறிந்தேன்
ஓங்கிவரு முவகை யுற்றி லருந்தேன் ஒட்டு மிரண்டுளத்தின் தட்டி லறிந்தேன்
“வாங்கி விடடி கையை யேடி கண்ணம்மா! மாய மெவரிடத்தில்?” என்று மொழிந்தேன்.

Advertisements